ใครว่าความหิวไม่มีเวลาทำงาน

ผมจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนเริ่มจุดชนวน แต่ในขณะที่เราเดินกลับจากงานเท็นจินมัตสึด้วยสภาพที่เหงื่อท่วมชุดยูกาตะจนเนื้อผ้าหนักอึ้งและเหนียวเหนอะหนะติดผิวหนัง กลิ่นธูปและควันไฟจากเทศกาลยังอบอวลอยู่ในลมหายใจ ทุกคนต่างประสานเสียงว่าอิ่มจนจุกและไม่อยากแตะต้องอะไรอีกแล้ว ทว่าอากาศของโอซาก้าในเดือนกรกฎาคมนั้นร้ายกาจ มันเหมือนมีใครเอาผ้าห่มเปียกชื้นผืนยักษ์มาคลุมตัวเราไว้ตลอดเวลา จนกระทั่งลิฟต์ของ เดอะรอยัลพาร์คโฮเทลไอคอนิคโอซาก้ามิโดซูจิ เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นเอ็กเซกคิวทีฟ ความเงียบสงัดและไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะใบหน้าทำให้สติที่พร่าเลือนกลับคืนมา พร้อมกับความหิวที่ไม่มีที่มาที่ไปซึ่งผุดขึ้นมาอย่างดื้อรั้น เราจึงลงไปกวาดทาโกยากิแช่แข็งและเบียร์กระป๋องที่เย็นจัดจนมีฝ้าขาวเกาะพราวเต็มถุงพลาสติก โดยไม่มีใครคัดค้านเลยสักคำเดียว

บทสนทนาท่ามกลางไอร้อนและฟองเบียร์

"ไหนบอกว่าอิ่มจนจะระเบิดไง เมื่อกี้ใครพูดนะ" เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยเย้าพลางใช้ตะเกียบเขี่ยลูกทาโกยากิในถ้วยกระดาษด้วยท่าทางกวนประสาท "ก็ตอนนั้นมันร้อนจนวิญญาณจะละลาย แต่ตอนนี้แอร์มันปลุกความหิวขึ้นมา คุณไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ" อีกคนตอบกลับพร้อมเสียงเปิดกระป๋องเบียร์ดัง เปรี้ยง ที่ก้องสะท้อนไปทั่วห้องพักอันหรูหรา เรานั่งล้อมวงกันบนพื้นพรมที่นุ่มจนฝ่าเท้าแทบจะจมหายลงไป กลิ่นซอสรสเค็มหวานของทาโกยากิที่เพิ่งอุ่นร้อนโชยขึ้นมาปะทะจมูก สลับกับรสสัมผัสซ่าของฟองเบียร์ที่ไหลผ่านลำคอ "ผลสุดท้ายเราก็แพ้ความหิวอยู่ดี" ผมพึมพำเบาๆ ในขณะที่เพื่อนอีกคนกำลังวิจารณ์รสชาติซอสที่หวานเกินไปแต่กลับหยุดกินไม่ได้ มันเป็นช่วงเวลาที่ประหลาด เราไม่ได้คุยเรื่องอนาคตหรือเรื่องซีเรียสใดๆ เราเพียงแค่พูดถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และถกเถียงกันว่าพรุ่งนี้ใครจะเป็นคนปลุกทุกคนให้ตื่นจากความขี้เกียจนี้

ความเงียบที่โอบกอดเราไว้หลังมื้อดึก

เมื่อของกินชิ้นสุดท้ายถูกจัดการและเสียงหัวเราะเริ่มซาลง เราต่างเอนหลังพิงขอบเตียงขนาดคิงไซส์ที่กว้างขวางจนเหมือนจะโอบอุ้มเราไว้ได้ทั้งกลุ่มโดยไม่ต้องเบียดเสียด แสงไฟจากถนนมิโดซูจิด้านนอกหน้าต่างดูเหมือนสายน้ำสีทองที่ไหลเอื่อยอย่างเชื่องช้าในความมืด ผมมองเห็นเงาสะท้อนของพวกเราในกระจก เป็นภาพของกลุ่มคนที่ดูเหนื่อยล้าแต่กลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ความเงียบที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความรู้สึกปลอดภัยที่ว่าเราไม่ต้องพยายามทำตัวให้สนุกตลอดเวลาก็ได้ แค่ได้นั่งนิ่งๆ ในพื้นที่ที่เย็นสบาย ปล่อยให้เสียงอื้ออึงของเมืองหลวงกลายเป็นเพียงเสียงพื้นหลังที่เบาบางลงเรื่อยๆ ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันหนึ่งวันที่วุ่นวาย

แสงไฟสีส้มจากตึกฝั่งตรงข้ามวูบไหวอยู่ในดวงตาของเพื่อนที่หลับไปแล้ว

• ทาโกยากิร้อนๆ จากร้านสะดวกซื้อ กินคู่กับเบียร์เย็นจัดในห้องพัก
• การแช่น้ำอุ่นในห้องน้ำที่กว้างขวาง เพื่อล้างความเหนื่อยล้าจากงานเทศกาล