"ผมว่าเราเดินช้าลงหน่อยก็ได้"

"เราจะไปทันดูพลุไหม" คุณถามพลางใช้ปลายนิ้วปาดเหงื่อที่ขมับ ท่าทางรีบร้อนนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเร่งเร้ากว่าความเป็นจริง "ผมไม่แน่ใจนะ แต่ผมว่าเราเดินช้าลงหน่อยก็ได้" ผมตอบพลางมองดูเงาของเราที่ทอดยาวบนพื้นถนนที่ระอุด้วยไอร้อนจนเห็นเป็นคลื่นจางๆ เราหยุดยืนอยู่หน้า เดอะพาร์คฟรอนท์โฮเทล แอทยูนิเวอร์แซลสตูดิโอเจแปน อากาศเดือนสิงหาคมในโอซาก้าทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ คือร้อนจนผิวหนังแทบจะละลายติดกับเนื้อผ้า ความชื้นหนืดเหนอะทำให้ทุกลมหายใจรู้สึกหนักอึ้ง "แต่ถ้าพลาดล่ะ" "ก็แค่พลาด" ผมยิ้มบางๆ เพราะคิดว่าการได้เห็นคุณหงุดหงิดกับความร้อนในแบบที่น่าเอ็นดูก็เป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง

รอยต่อของกาลเวลาในกล่องโลหะและจินตนาการ

เราก้าวเข้าสู่ล็อบบี้ที่พยายามจำลองจิตวิญญาณของอเมริกา กลิ่นอายของนิวยอร์กและลอสแอนเจลิสถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างตั้งใจจนเกือบจะดูเกินจริง เหมือนเรากำลังสวมชุดคอสตูมเพื่อก้าวเข้าสู่ฉากหนังที่ทุกรายละเอียดถูกจัดวางไว้เพื่อกระตุ้นความตื่นเต้น ผมรู้สึกถึงความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิวหนังทันทีที่ประตูเปิดออก เป็นความเย็นที่ตัดกับความระอุภายนอกอย่างรุนแรงจนรู้สึกวูบวาบ

เราเคลื่อนที่ผ่านลิฟต์ที่ถูกนิยามว่าเป็นเครื่องย้อนเวลา กล่องโลหะนี้ไม่ได้พาเราไปสู่อดีตหรืออนาคตในเชิงกายภาพ แต่พาเราเคลื่อนผ่านเลเยอร์ของความรู้สึก จากดีไซน์คลาสสิกสู่ความล้ำสมัยของ 'อเมริกันฟิวเจอร์' พื้นที่ที่ขยับเปลี่ยนไปตามชั้นที่สูงขึ้นทำให้ผมคิดถึงความสัมพันธ์ของเรา เราต่างมี 'เวอร์ชัน' ของตัวเองในแต่ละช่วงเวลา และตอนนี้เรากำลังแบ่งปันเวอร์ชันปัจจุบันร่วมกันในห้องพักแบบทวินของ เดอะพาร์คฟรอนท์โฮเทล แอทยูนิเวอร์แซลสตูดิโอเจแปน ที่มองเห็นวิวของยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ เจแปน ได้อย่างชัดเจนจนเหมือนเราเป็นเจ้าของโลกใบนั้น

ผมยังจำรสชาติของน้ำผลไม้เย็นจัดจากห้องอาหารที่หวานล้ำจนเกือบจะแสบคอ ความเย็นนั้นซึมลึกเข้าไปในลำคอขณะที่เรานั่งมองลูกโลกยักษ์จากหน้าต่างห้องพัก แสงไฟหลากสีจากพาร์คสะท้อนลงบนผ้าม่านเป็นเฉดสีที่ระบุไม่ได้ แต่มันทำให้จุดตัดของกาลเวลาแห่งนี้ดูไม่เหมือนห้องโรงแรมทั่วไป แต่น่าจะเป็นที่พักใจของคนที่หลงทางในจินตนาการ หากมีเวลามากกว่านี้ ผมคงอยากพาคุณไปผ่อนคลายที่สปาของโรงแรมเพื่อล้างความเหนื่อยล้าของวันออกไปให้หมด

คุณเอนตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนร่างกายแทบจะจมหายไปในความขาวสะอาด ผมมองดูคุณแล้วคิดว่า บางทีการมาที่นี่อาจไม่ใช่เพื่อการท่องเที่ยว แต่เพื่อดูว่าเราจะทนกับเสียงหัวเราะของคนแปลกหน้าได้นานแค่ไหน ก่อนที่จะหันมาพึ่งพากันและกันในพื้นที่ส่วนตัวที่มีเพียงเสียงแอร์ทำงานเบาๆ เป็นดนตรีประกอบความเงียบที่หรูหราที่สุดของวัน

แสงไฟสีส้มจากเทศกาลไกลๆ วูบผ่านหน้าต่างไปเพียงครู่เดียว

• ลองตื่นมาดูวิวลูกโลกตอนเช้ามืดในวันที่เมืองยังหลับใหลด้วยกันนะ
• เดินไปดูงานเทศกาลที่ศาลเจ้าสุมิโยชิด้วยกัน น่าจะดีไม่น้อยเลย