ผมไม่แน่ใจว่าเรากำลังเดินทางไปสู่อนาคตหรือย้อนกลับไปสู่อดีตในวินาทีที่ก้าวเข้าไปในลิฟต์ของ เดอะพาร์คฟรอนท์โฮเทล แอทยูนิเวอร์แซลสตูดิโอเจแปน กลิ่นอายของความทันสมัยที่ผสมผสานกับดีไซน์แบบอเมริกันทำให้รู้สึกเหมือนเรากำลังหมุนฟิล์มหนังย้อนกลับไปมาในห้วงคำนึง “เหมือนเราหลุดเข้ามาในฉากหนังเลยเนอะ” คุณกระซิบเบาๆ ขณะที่เสียงลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นอย่างนุ่มนวล เราสองคนยืนเงียบท่ามกลางความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ ปล่อยให้ความตื่นเต้นจากสวนสนุกที่เดินออกมาเพียงหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้ค่อยๆ จางลง กลายเป็นความผ่อนคลายที่แปลกประหลาด ห้องพักที่กว้างขวางจนเราสามารถวางแผนที่และของที่ระลึกระเกะระกะได้โดยไม่รู้สึกอึดอัด ทำให้ผมคิดว่าบางทีความสุขอาจเป็นเพียงการมีพื้นที่ว่างให้เราได้ทำตัวไม่เป็นระเบียบไปด้วยกันในโลกที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้เป๊ะเกินไป
23:30 น. กลิ่นไอน้ำจางๆ และแสงไฟระยิบระยับจากขอบฟ้า
เรากลับมาถึงห้องในเวลาที่เมืองโอซาก้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นเฉดนีออน ผมจำได้ถึงรสชาติเค็มมันและไอร้อนของทาโกยากิที่แบ่งกันกินคนละคำ ความร้อนที่ปลายลิ้นยังคงติดอยู่ตอนที่เราก้าวเข้าไปในห้องน้ำที่แยกโซนแห้งเปียกอย่างชัดเจน ผมมองดูคุณแช่น้ำในอ่างพลางเล่าเรื่องตลกที่ผมเองก็ไม่แน่ใจว่ามันขำไหม เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ เคล้ากับความเงียบที่ทำงานของมันอย่างซื่อสัตย์ ในขณะที่นอกหน้าต่าง แสงไฟจากพาร์คยังคงกะพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของเมืองที่ไม่มีวันหลับใหล ในนาทีนี้ผมไม่อยากให้เข็มนาฬิกาขยับไปไหนเลย เราไม่ได้คุยเรื่องอนาคตหรือวางแผนว่าพรุ่งนี้จะตื่นกี่โมง แต่ปล่อยให้ความรู้สึกพร่าเลือนในแสงไฟสลัวของห้องพักโอบกอดเราไว้ เหมือนการกดหยุดเฟรมหนังไว้ที่ภาพคุณยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นความเรียบง่ายที่น่าประทับใจจนผมอธิบายไม่ถูก
รองเท้าสองคู่ที่วางขนานกันอย่างเงียบเชียบหน้าประตูห้อง